We współpracy z profesor Szumną i jej zespołem wykazaliśmy, że nieklasyczne wiązania wodorowe CH···anion – często niedoceniane i uznawane za bardzo słabe – można wykorzystać do tworzenia cząsteczek o interesujących właściwościach i funkcjach. Dzięki odpowiedniej funkcjonalizacji szkieletu rezorcyn[4]arenu wzmocniliśmy te subtelne oddziaływania do tego stopnia, że otrzymaliśmy wysoce efektywne i selektywne receptory anionów.
Jednak najważniejszy wniosek z naszej pracy wykracza poza samo wiązanie. Pokazaliśmy mianowicie, że najlepsze „chwytacze” anionów niekoniecznie są najlepszymi transporterami przez błony lipidowe. Szybkość transportu zależy bowiem od subtelnej równowagi między polarnością a lipofilowością powierzchni receptora. Podstawniki, które najsilniej polaryzują (a tym samym aktywują) donory CH, zwiększają jednocześnie ogólną polarność cząsteczki, co utrudnia przyjęcie przez receptor odpowiedniej orientacji na granicy faz lipid–woda, niezbędnej do efektywnego wychwytywania i transortowania anionów. Wyniki te pokazują, że precyzyjne dostrajanie słabych oddziaływań oraz właściwości molekularnych pozwala odkrywać nowe zasady projektowania funkcjonalnych układów supramolekularnych, o dużym potencjale w konstrukcji czujników, nauce o materiałach oraz w zastosowaniach biomedycznych.
